Pójdźka

Pójdźka Athene noctua

 

Cechy diagnostyczne: sowa nieco większa od szpaka. Sylwetka krępa z dużą, okrągłą głową i krótkim ogonem. Oczy duże, tęczówka barwy żółtej. Upierzenie ciała brązowe z licznymi białymi plamami. Młode są jednolicie brązowo-szare. Lot falisty, skrzydła zaokrąglone i krótkie. Często widywana jest w dzień lub tuż po zachodzie słońca w dobrze widocznych miejscach: na słupach, kominach, dachach. Gdy jest zaniepokojona w charakterystyczny sposób potrząsa ciałem i kiwa głową. Potrafi sprawnie chodzić po ziemi chwytając pożywienie.

poj1

Pójdźka, ptak dorosły (fot. Krzysztof Dudzik)

Środowisko: silnie związana z krajobrazem rolniczym, obecnie zasiedla także miasta.

Okres lęgowy: gatunek osiadły. W okresie lęgowym (od marca do lipca) pójdźki intensywnie nawołują. Samce wydają donośny, terytorialny głos, często tłumaczony jako słowo „pójdź” – stąd polska nazwa gatunkowa. Głosy alarmowe to krótkie „kjuu”, natomiast młode wydają przeciągłe syczące dźwięki. Dawniej sowa ta gniazdowała w dziuplach wierzb i drzew owocowych, obecnie tego typu lęgi odnotowuje się sporadycznie. Gniazdo zakłada najczęściej w otworach wentylacyjnych i kominowych, szczelinach muru, w różnych typach zabudowy. Jaja składane są bezpośrednio na podłożu, bez wyściółki.

Uciążliwość dla człowieka: ze względu na odgłosy wydawane przez ptaki dorosłe i młode (najczęściej wieczorem i w nocy w okresie od marca do lipca) gatunek może być uciążliwy.

Zastępcze miejsca lęgowe: stosuje się budki lęgowe wykonane z drewna – są to zazwyczaj poziome skrzynie mocowane do budynków i drzew. Projekty skrzynek lęgowych oraz dodatkowe informacje o gatunku znajdują się w zakładce „przydatne”.

Ochrona gatunkowa: pójdźka, obok płomykówki, należy do najbardziej zagrożonych sów w Polsce i jest pod ścisłą ochroną gatunkową. W wielu regionach kraju obserwuje się ciągły spadek liczebność tego gatunku. Oprócz kurczenia się żerowisk (sowa ta potrzebuje terenów z niską roślinnością), główna przyczyną wydaje się eliminowanie potencjalnych miejsc lęgowych, chemizacja rolnictwa i wzrost drapieżnictwa (m.in. kuny domowej).

Warto wiedzieć: pójdźka jest gatunkiem, którego dietę stanowią bezkręgowce (chrząszcze, ćmy, dżdżownice) oraz gryzonie, głównie nornik zwyczajny, często powodujący szkody w uprawach.

poj2 

Pójdźki przesiadujące na kominie budynku (fot. Robert Dobosz)

Więcej z tej kategorii: « Puszczyk Płomykówka »
 
 
 
 
 

Joomla Templates by Joomla51.com